گويند كه وى نخستين كسى است كه اسلام آورده است و بعد از پيامبر نماز گزارده است . ابن اسحاق گويد هشام بن عروه از پدرش و او از عايشه و او از عبد الله بن جعفر بن ابى طالب روايت كرد كه پيامبر گفت : مأمور شده‌ام كه به خديجه مژده دهم خانه‌اى را در بهشت از « قصب » كه فرياد و همهمه و رنج در آن نيست . و عبد الملك بن هشام گويد : « قصب » مرواريدى ميان تهى است . ابن هشام گويد من از كسى كه او را متهم نمىكنم ، شنيدم كه جبرئيل نزد پيامبر ( ص ) آمد و گفت : از سوى خداوند خديجه را سلام برسان . پس خديجه گفت : خدا سلام است و سلام از او . و خديجه بعد از بيرون آمدن از شعب ، سه روز بعد از مرگ ابو طالب و سه سال قبل از هجرت وفات يافت . پيامبر پس از او با سوده دختر زمعه ازدواج كرد . چون خديجه را به خاك سپرد ، بر او نماز نگزارد ، چرا كه در آن هنگام نماز گزاردن بر مردگان سنت نبود . سوده وى پيش از پيامبر همسر سكران بن عمرو از قبيلهء بنى عامر بن لوى بود كه برادر سهيل بن عمرو صاحب صلح مشركين بود . و سكران اسلام آورده بود و با سوده به حبشه مهاجرت كرده بود و در آنجا مرده بود و پيامبر پس از وى با سوده ازدواج كرد . عايشه يك سال قبل از هجرت در مكه با وى ازدواج كرد و عايشه در آن هنگام هفت ساله بود ، سپس در مدينه با او همبستر شد و يك سال پس از آن به وى دخول كرد . هنگامى كه پيامبر وفات كرد عايشه هژده ساله بود و عايشه سرخ و سپيد بود و پيامبر او را « حميراء » خطاب مىكرد و او را « ام عبد الله » كنيه داده بود و پيامبر جز از عايشه با هيچ دوشيزه‌اى ازدواج نكرد . عايشه در ميان زنان برجستگى و برترى داشت و چالاك و هوشيار و خوش‌سخن و راوى شعر و حافظ اخبار بود . او را احاديثى است كه در داستان جمل آنها را ياد خواهيم كرد . مادر عايشه ام رومان بود و عبد الرحمن بن ابى بكر از اوست . عايشه به روزگار معاويه در سن نزديك به هفتاد سالگى مرد و به دو گفت : « آيا مىخواهى كه تو را در خانه‌ات با پيامبر دفن كنيم ؟ » . گفت : « نه ، زيرا من پس از وى بدعت